Bóg dał mi wiele pięknej materii w życiu. Tej namacalnej i tej czysto eterycznej.
Dom pełen miłości(wyjątki potwierdzają regułę), spełnione marzenia(nawet te bezcelowe), pieniądze na spełnienie marzeń, których spełnić nie mogę bez pieniędzy(jak wiele osób nie ma tej szansy), talenty(których chyba tak naprawdę do końca nie ma, jako że wydaję mi się być zlepkiem wszystkiego co spotykam na swojej drodze), możliwości, Wiktora o cud 23 letnich oczach pokrytych zbyt wczesną dojrzałością, rodziców, którzy są najbardziej wyrozumiałymi ludźmi na świecie, możliwość wracania nad ranem, zaufanie, prawdziwych(!) przyjaciół, profesora N. od polskiego (i paru innych profesorów;-), ciepłe mleko, które teraz piję, wspomnienia...
Wszystko to co otacza mnie dookoła nie jest dla mnie, nigdy dla mnie tak jakby nie było. Nigdy nie zasłużyłam na to co mam...
Nie umiem znieść spojrzeń zazdrosnych istot, które jakoby miały cudny plan zemsty na mnie, za posiadanie tego czy owego... Tylko, że to przecież nie bardzo .. moja wina?

Jednak Bóg też zapomniał mi zabrać mentalności. Mentalności domownika tej planety, a przecież jestem gościem. Chce zostać na tym świecie, chce czuć go pod stopami na zawsze.. a przybyłam i odejdę nie zdejmując nawet butów by zamoczyć stopy w tej ciepłej papce egzystencji..
Nigdy nie będę mieć tej boskiej szansy wykorzystania każdego potencjału.
W tym swoim dawaniu.. Bóg przesadził.. (wiem nie można ciągle go obwiniać.. lecz?)
Dał mi zbyt wiele nadwrażliwości (zimna suka nie zrozumie). Nadwrażliwości, która nie pozwala brać tego co dają, która pogrąża się w refleksjach nie doceniając chwil obecnych, której teraźniejszość jest odległa.
Wiem, że są ludzie, którzy przeżyli by moje życie lepiej ode mnie.
Nie mam mentalności adekwatnej do mojego świata.
('ze mną można tylko pójść na wrzosowisko i zapomnieć wszystko..')
Kurczowo trzymam się tego czego i tak nigdy nie będę mieć tylko dla siebie - swojego życia.

Bóg odbija się od mojego serca, ale nie ma go we mnie od dawna.. od śmierci, która pogłębiła tylko moją nadwrażliwość i bolesne refleksje. Śmierć nie dająca mi spać od dwóch lat. Mimo to.. lubię te senne rozmowy z Tobą dziadku.. Tak tęsknie i boję się zarazem. Słysze ciągle Twój głos odbijający się od ścian, ale Twoje kontury są rozmazane.
Z wszystkich wieczny rzeczy, Twoje życie trwało najkrócej.. [98lat]

Czas głębokiego smutku jest czasem wielkiej przemiany..


"Wszystko można stracić, nic nie jest pewne i właśnie dlatego wszystko jest takie piękne. I właśnie dlatego nie odkładaj niczego na później - jeśli chcesz kogoś kochać, zrób to, kochaj te osobę tu i teraz. Kochaj, nikt nie wie co stanie się za moment (...) nie trać chwili na zamartwianie się i rozmyślanie nad tym co przyniesie przyszłość, to graniczy z samobójstwem" OSHO

....i patrzyłam tylko na Ciebie z góry,
miałeś podniesiony podbródek i głowę przechyloną do tyłu.
i tylko patrzyłam, a czerwone światło pozwalało się opisywać słowami na Twojej twarzy.
i śmiałeś się głośno, ze mną się śmiałeś,
potem tworzyłeś nowe konstrukcje z atomów naszych tkanek,
i znów Twoje ciało moim ciałem.
..

jesteś tym imieniem, które nosi się na czubkach palców,
jesteś tym słowem, które wypowiada się tylko przez sen,
jesteś tą osobą, która pokazała mi moją wartość.







"(....)A kiedy bogowie kochają się, jest to niemal dzikie."

temperatura 38,5 nie budzi we mnie entuzjazmu
milczenie jeszcze bardziej go osłabia
rozmawiam
tak więc - rozmawiam.

a rozmowy kleją się w godzinne monologi,
a rozmowy

patrzą na siebie przez smutne, zabrudzone ekrany
monitora

kobieta i mężczyzna

"to zawsze są historie o kobietach i mężczyznach"

temperatura 38,5 - ciąg znaków
ciąg cyfr po trzy
słowo mu bliskie - kac
odczucia równie bliskie słowu
ah, jak szalenie delikatna jestem na kacu
ah jak szalenie delikatna jestem przy 38,5

gdybyś tylko wiedział jak szalenie.

ah jak szalenie uległa jestem na kacu
ah, jak szalenie uległa jestem przy 38,5

gdybyś tylko wiedział jak szalenie.

ah, jak szalenie smutna jestem po kacu
ah, jak szalenie smutna jestem gdy 38,5 zmienia się na 39

gdybyś tylko wiedział
jak szalenie


łapie Cię jak podmuchy wiatru, jakbyś skończyć się miał jeszcze przed świtem, próbuje wykorzystać, wycisnąć, i zapełniać od nowa, gdy okazuje się, że pozostałeś cały.
lecz nigdy cały dla mnie.

są we mnie dwie kobiety, od zawsze. odkąd pamiętam.
wewnętrzna walka pomiędzy nimi prowadzi do destrukcji.
ostatnio przeważa mała dziewczynka.
nie masz już dość?
ja nie mam [niech płacze bez powodu - choć powód zawsze jest]

"i wszystko spada poniżej bioder" , jednak ja już potrafię to okiełznać.
prozą tego nie nazwę - nawet jeśli
i tak nie zwrócisz uwagi,
wszystkie słowa, oswojone dawno tygrysy
mój dom oglądasz od środka, już nie przez szyby.

moje wiersze ważą emocjonalnie
a Ty na rękach nosisz tylko zegarek
a na twarzy uśmiechy
nie są miarowe twoje emocje
nie istniejące
nie ważą wcale
kiedy mnie już przeczytasz, przez pryzmat wiersza
to między literami dojrzyj moją twarz
i kilogramy
i pomyśl co autor miał na myśli.