nie potrafię już imponować.
może nigdy nie potrafiłam?
ta partia jest przegrana, mimo, że z góry założyłam zupełnie inaczej to zmienić zasad już nie mogę na swoją korzyść, a tak bardzo próbowałam..
w efekcie jestem ofiarą własnego spisku, martwo-patrzącą w monitor.
znów poddam się krótkiej chwili, by potem żałować całą wieczność (czy to nadal zakrawa o egoizm, czy to już toksyczne?)

tak, straciłeś do mnie cały szacunek
nie martw się, mam to samo
(straciłam cały do siebie szacunek)

za bardzo lubię sobie wyobrażać.
wiedziałam jak to ma wyglądać, zaplanowałam każdą kolejną minutę, każde miejsce, wiedziałam już od wczoraj co dziś zjem na obiad, wiedziałam
a teraz straciłam motywacje, i nie motywuje mnie nawet mój kulisty brzuch ciążopodobny (na szczęście podobny tylko)

chyba naprawdę jestem nadwrażliwa, chyba naprawdę jestem zbyt szczera,
chyba za bardzo mrużysz oczy gdy mowie do Ciebie,
a dziś odkryję, że nosisz watę w uszach (tak się boje)

i mam sto tysięcy powodów na to, że nigdy nie będą kobietą
wieczna mała dziewczynka

"a który facet chciałby kochać się z małą dziewczynką?"




jedyna wolność jaką akceptuje to MOJA WŁASNA WOLNOŚĆ

odnoszę wrażenie że mój smutek daję innym satysfakcje, jakiś kosmiczny powód do dumy.
łapię się ciężkostrawnych obsesji - nie potrafię przestać
płakać?




żart dnia:
miłość jest przeżyciem samorozwoju